Rođen je 14. oktobra 1929. godine u selu Potkraj, kod Danilovgrada, gdje je završio osnovnu školu. Školovanje je prekinuo u toku rata zbog aktivnog učešća u NOB-u, od 1943. godine. Srednju tehničku školu-elektrotehnički odsjek završio je u Titogradu. Diplomirao je na Elektrotehničkom fakultetu u Beogradu, Odsjek za energetiku, 1956. godine, gdje je i doktorirao 1970. godine na Univerzitetu u Beogradu.
Po završetku fakulteta radio je do 1963. godine u Zajednici elektroprivrede Crne Gore. Bio je rukovodilac službe za studije i izgradnju, a zatim tehnički direktor Zajednice.

Aktivno je učestvovao u izradi i realizaciji različitih projekata u okviru elektroenergetike Crne Gore i Jugoslavije. Radi usavršavanja boravio je više mjeseci u inostranstvu.Na Tehničkom fakultetu u Titogradu biran je za docenta (u dva navrata 1963. i 1968. godine), za vanrednog (1970) i redovnog profesora (1978) za predmet Osnovi elektrotehnike.
U tri navrata bio je prodekan, a od 1971. do 1973. godine dekan Tehničkog fakulteta. Obavljao je funkciju prorektora (u dva mandatna perioda od 1976.) i rektora (u dva mandatna perioda od 1982-1986. godine) Univerziteta Veljko Vlahović.
Bio je predsjednik Predsjedništva Zajednice univerziteta Jugoslavije i član Stalnog komiteta konferencije rektora Evrope. Njegova aktivnost u okviru ZUJ-a dobila je najviše priznanje dodjelom Plakete i Povelje ZUJ-a. Kao predstavnik ZUJ-a bio je član Saveznog ko- miteta za nauku, tehnologiju i informatiku.
Kao rektor Univerziteta razvio je saradnju sa Univerzitetom Lomonosov u Moskvi, Univerzitetom u Bariju, a uspostavio i organizovao saradnju sa Univerzitetom u Karlsrueu, u NJemačkoj i Univerzitetom u Rostovu na Donu. 276 Redovni je član Inženjerske akademije Jugoslavije od njenog osnivanja 1998. godine. Član je redakcija nekoliko naučnih i stručnih časopisa iz naše zemlje.
Predmet njegovog naučnog interesovanja je oblast teorije elektromagnetskog polja. Na stručnom planu posebno su značajna njegova istraživanja u oblasti razvoja energetike, posebno elektroenergetike, kako Crne Gore, tako i Jugoslavije. Najznačajniji radovi u ovoj oblas- ti, bilo individualni ili u autorskim timovima su: Energetski potencijali Crne Gore i mogućnosti korišćenja, Razvoj osnovne 380kV mreže Jugoslavije i Strategija razvoja energetike Jugoslavije do 2050. godine.
Odlikovan je Ordenom rada sa zlatnim vijencem (1969) i Ordenom Republike sa srebrnim vijencem (1978). Za doprinos širenju tehničke kulture dobio je zlatnu plaketu Boris Kidrič (1962), a za doprinos razvoju elektroprivrede Jugoslavije plaketu Nikola Tesla (1985).
Najvažniji objavljeni radovi: O suštini fizičkih teorija Faradeja i Maksvela, 1971; Elektrostatika, 1973; Elektrokinetika, 1973; Osnovi elektrotehnike II - Linearna električna kola, 1981; Osnovi elektrotehnike I - Električno i magnetsko polje, 1982; Osnovi elektrotehnike I - drugo ispravljeno izdanje, 1990; Osnovi elektrotehnike II- Drugo dopunjeno i ispravljeno izdanje, 1991; Odabrani radovi, 2003; B. Đorđević, M. Šaranović, Hidroenergetski potencijali Crne Gore, 2007.
Za vanrednog člana Crnogorske akademije nauka i umjetnosti izabran je 1985. godine, a za redovnog 1993. godine.
Bio je sekretar Odjeljenja prirodnih nauka (1985-1995), generalni sekretar Crnogorske akademije nauka i umjetnosti (1995-2001). U 2002.  godini obavljao je  funkciju potpredsjednika Akademije.
Živi u Podgorici.